نتایح جستجو

من نمی دانم چرا، کبک نارنجی نشد؟ اسب ها بی بال و پر، در درخت سرو همسایه هنوز، راه رفتن مرده است. من نمی دانم چرا، عشق و لبخند از قدیم ماه و خورشیدند و بس، یا تمام اسب های منتظر خالی اند از روح، از نفس. من نمی دانم چرا، رنگ لبخندت گم است، زیر این بوران و برف، دیگر از تسکین شب های فراق نیست حتی رد...

دردهای نداشته ات، به جانم! این کورس را با دلم نگذار، تو دلبرانه تری!

شقایق است دلم کمتر بتاز، مویرگ های هیجانم زیر سم هایت پر پر می شوند ...

دور دنیا ، در یک مردمک چشم تو خلاصه می شود دنیای من چشمان یک اسب وحشی ست ...

چندیست دل به تماشای دور دست چشمک به آن ستاره ی پژمرده می زند دستی به یال های قدیمیت می کشد لبخند عاشقانه ی افسرده می زند ...

شعله می کشم بی هیچ رعبی از سرمای شب، اگر چه بازوان قیر اندودش را می ستایم، در پهنه ی دفتر شعرم، اما جست و خیزم در این چهارنعل، طرح جدیدی ست، از جوشش خستگی ناپذیرم ...

چه خاموش و، چه تاریک است اینجا صبح بی تو صدای شیهه هایم نه چندان با طراوت نه چندان مثل هر روز دلم روشن به هر لحظه، که از ره می رسی ...

که عید، که سیزده به در، عشق تو به تو، ای همیشه ی بهار زندگیم، نکته های نغز بی بهانه،مو به مو من صدای گله ای رمیده ام با بهار آمدم، به تو بریزم از سترگ جاده ی دلت، عشق تو به تو، سیزده به در ...

و فک من دوباره گرم می شود همیشه وقت خواب! پلک های شعر من سبک تر از دو بال تو و گیسوان دفترم شبیه یال تو پریش و دل فریب و منحصر به فرد و پلک من ... همیشه وقت خواب ...

و صبح روشنش ، نه مثل گیسوان آفتاب که خود طلای ناب بود آری او خود خود ... گمانم آفتاب بود مشرقش ستاره ها یورتمه به ناز می روند هر طرف که بنگری اگر چه شب ولی هنوز، بوی آفتاب بود ... ا

به فصل بی قرار یال های تو نخست پک که می زنم، تمام شیهه هات دود می شود لباس های مندرس، میان باکس، شبیه رنگ تلی از تمام یونجه ها، و گاه ، رنگ کود می شود دلم برای یال های تو دوباره پشت پنجره، حسود می شود ...

و این آلوده های ناب وحشی را چگونه رام خواهی کرد؟ به صد ها، نه، هزاران هم نوازش باز می ترسم که از رم کرده ها دوری کنی حتی، خودم را سخت در این ابتلا درگیر می بینم، ...

و باز هم که چکه می کنی ز شعر من غروب سرخ ، پیکر تمام شام های دور دست را برای ما به عاریت می آورد فقط بتاز، تا حقیقت عطش اندورن جسم خسته ام، اگر چه بی رمق، نفس به بوم می کشد فقط بتاز ...

آنگونه در من بیداد می کنی که قلم هایم مبهوت اند و برگ های دفترم، به یاد تو، قیام می کنند. تو ، خود حقیقت منی، که با هزار فرسخ اضطراب، از طویله دور می شود... برای دشت های منتظر دلم همیشه صبر می کند، دل تو هم.

می خواستم صورتی بکشم به بند کشیده شدم، صورتکی مرا نعل بندی کرد و این جشن اسبیت من بود ...

اگر جاده را به من می سپردند دنیا را حلقه حلقه می کردم! و دیگر نمی تاختی، برای دیداری دیگر ...

اینجا خیابان من است راه را بر خوبی هایت بسته ام تا عابران بی رحم خوبی هایت را یال و کوپالت را بنشینند و ببینند راه را بسته ام ...

شانه به شانه ات جا مانده ام در دیروزهای اسبی ام، با همان حس نو نهالی چشمانم برای دیدن تو ...

از پشت این نرده ها باکسم را به دست های تو می سپارم بوی بهار تازه ای می دهد امیدم، تو می آیی، زندگی در من قد می کشد ...

جاودانگی ام را به باد دادی اکسیر تو بی اعتبارم کرد، وقتی فکر می کردم یک سوار هستم ...