سوگ

[امید زمانی]

کهر، بی سوار

شطی از خون

جاری از قله

بر دامنه ...


در گرده کلاغان


سیاه می شود چشم کوه


تا بخواب رود آرام


در آغوش کهزاد* .

* :اسم خاص