فاش

[امید زمانی]

آهسته تر باید

خوانده باشی به گوشم

واژه ای را که گداخته بود

از هرم لبانت

تا هوچی باد

اینگونه شهر را

از طنین سم ضربه سپید یال رویا

نیآ گنده باشد...

پاگردی نیست

و اشک

هر چقدر هم که پی دار

نمی تواند

کرک قاصدکان شوم را بخیساند

سپیده که سر برسد

کوچه پر از نجوای پیرزنان است و

قصه من و تو

سیب های نارسی

که در انتظار پوسیدن اند....